Ανακοινώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΣΓΚΑμεΑ ΕΠΙ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ "ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕΠΕ & ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ"

28/3/2011

                                                                                                   
                                                                                                   ΠΡΟΣ: Αναπληρωτή Υπουργό Εργασίας 
                                                                                                              & Κοινωνικής Ασφάλισης
                                                                                                                    κ. Γ. Κουτρουμάνη

                                                                                                   ΚΟΙΝ: -ΕΣΑμεΑ
                                                                                                              -Φορείς-Μέλη ΠΟΣΓΚΑμεΑ

                                                                                                                                                       

                                                                                                                                              
ΘΕΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΣΓΚΑμεΑ ΕΠΙ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕΠΕ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ»

 

Κύριε Υπουργέ,

Στα πλαίσια της δημόσιας διαβούλευσης επί του σχεδίου νόμου «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕΠΕ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ» σας καταθέτουμε τις προτάσεις της ΠΟΣΓΚΑμεΑ επί συγκεκριμένων διατάξεων άρθρων του ως άνω νομοσχεδίου:

 

Άρθρο 34 «Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Συνταξιούχων»:

Στο άρθρο αυτό είναι απαραίτητη προσθήκη-τροποποίηση με την οποία να εξαιρούνται του ετήσιου συνολικού καθαρού εισοδήματος των συνταξιούχων αναπηρίας τα ποσά που αντιστοιχούν στο εξωιδρυματικό επίδομα (παραπληγίας/τετραπληγίας) και το επίδομα απολύτου αναπηρίας, που λαμβάνουν άτομα με βαριές και πολλαπλές αναπηρίες. Αυτά τα δύο επιδόματα άλλωστε χορηγούνται από τους ασφαλιστικούς φορείς με κύριο σκοπό τους την κάλυψη των πρόσθετων αναγκών που προκύπτουν από την αναπηρία κάθε δικαιούχου, η δε χορήγησή τους σκοπό έχει, αφενός να δοθεί η δυνατότητα στο  άτομο με αναπηρία να διαβιεί εκτός ιδρυμάτων και να καλύπτει τις πρόσθετες ανάγκες διαβίωσης εκ της αναπηρίας του, αφετέρου δε να καλύπτεται το κόστος της απαραίτητης λόγω -βαριάς αναπηρίας- συμπαράστασης ετέρου προσώπου σε εικοσιτετράωρη βάση.

Αλλωστε, με τη χορήγηση των παραπάνω επιδομάτων  στα άτομα με αναπηρία, εξοικονομούνται τεράστια ποσά που θα βάραιναν τον Κρατικό Προϋπολογισμό εάν τα άτομα αυτά παρέμεναν σε ιδρύματα.

Εν κατακλείδι, ζητούμε τα ποσά που αφορούν στο εξωιδρυματικό επίδομα και το επίδομα απολύτου αναπηρίας να τυγχάνουν της ίδιας ακριβώς εξαίρεσης από το συνολικό καθαρό ετήσιο εισόδημα που προβλέπεται για τις συντάξεις αναπήρων πολέμου και τα προνοιακά βοηθήματα του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Άρθρο 37 «Συνταξιοδότηση γονέων αναπήρων τέκνων»:

Με τις διατάξεις του άρθρου αυτού, επεκτείνονται οι διατάξεις του άρθρου 5 του ν. 3232/05 όπως αυτό τροποποιήθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 61 ν. 3518/06 και άρθρου 140 του ν. 3655/08 και για τους νόμιμους κηδεμόνες των ατόμων με βαριές αναπηρίες υπό ορισμένες προϋποθέσεις βέβαια.

Όμως, οι προϋποθέσεις που τίθενται με την παρ. 2 για τη συνταξιοδότηση των γονέων των ατόμων με αναπηρία στην 25ετία στην ουσία καθιστούν απαγορευτική τη χρήση της και δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της οικονομικής, κοινωνικής και οικογενειακής ζωής.

Η προϋπόθεση που τίθεται για τον έτερο γονέα (πατέρα ή μητέρα) να μη λαμβάνει ή να μη δικαιούται σύνταξη από οποιοδήποτε οργανισμό ή το δημόσιο, θεωρούμε ότι αποτελεί «τιμωρία» για τους γονείς που θα κάνουν χρήση της διάταξης αυτής και είναι πραγματικά αδιανόητη η απαίτηση της Πολιτείας ο ένας από τους δύο γονείς, ανεξαρτήτως φύλου και είδους εργασίας, μετά από τόσα έτη εργασίας να έχει τις αντοχές να ασκεί σε καθημερινή βάση χωρίς τη βοήθεια του άλλου γονέα  τη φροντίδα του αναπήρου τέκνου του.

Τέλος, η προϋπόθεση της συμπλήρωσης 3600 ημερών εργασίας, ήτοι 12 έτη πραγματικής ασφάλισης από τον έτερο γονέα (δηλαδή αυτόν που δεν κάνει χρήση της ευνοϊκής διάταξης), εκ των οποίων 600 ημέρες ή 2 έτη τα τελευταία 4 χρόνια, επίσης καθιστά απαγορευτική τη χρήση των ευνοϊκών όρων της διάταξης,  ιδιαίτερα για τις οικογένειες των οποίων ο ένας από τους δύο γονείς εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα.
Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ειδικά στον ιδιωτικό τομέα οι πρώτοι που απολύονται είναι οι γονείς των ατόμων με αναπηρία λόγω απουσίας προστατευτικών εργατικών διατάξεων ή και καταστρατήγησης αυτών από τους ιδιώτες εργοδότες, ενώ στην περίπτωση που ο δεύτερος γονέας (δηλαδή αυτός που δεν κάνει χρήση της ευνοϊκής διάταξης) είναι η μητέρα,  στη σχετική διάταξη της παρ. 2 δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι οι μητέρες λόγω της αναπηρίας του παιδιού τους δεν έχουν κατορθώσει να καλύψουν 12 έτη εργασίας  είτε λόγω πρόωρης διακοπής της εργασίας τους λόγω των αυξημένων οικογενειακών υποχρεώσεων, είτε γιατί εργάζονται ευκαιριακά, όπου η συμπλήρωση 600 ημερών ασφάλισης τα τελευταία 4 έτη καθιστά τη διάταξη απόλυτα αποτρεπτική για τις μητέρες. 
 
Συνεπώς, ζητούμε τη μείωση των ημερών εργασίας του ετέρου γονέα (δηλαδή αυτού που δεν κάνει χρήση της ευνοϊκής διάταξης), σε 1800 ημέρες εργασίας (δηλαδή 6 έτη πραγματικής ασφάλισης) και την πλήρη απαλοιφή της δεύτερης προϋπόθεσης που αφορά σε 600 ημέρες ασφάλισης τα τελευταία 4 έτη.

Οι διατάξεις της παρ. 3,  ζητούμε να επεκταθούν ώστε να μπορεί ασκήσει το δικαίωμα ευνοϊκής συνταξιοδότησης στην 25αετία και ο αδελφός/ή που πληροί τις λοιπές προϋποθέσεις της παρ.,  οι γονείς βρίσκονται εν ζωή και είναι ηλικίας άνω των 70 ετών. 

 

Άρθρο 44 «Απασχόληση Συνταξιούχων»: 

Με το άρθρο 44 εξαιρούνται από τις απαγορευτικές διατάξεις απασχόλησης συνταξιούχων όπως αυτές ισχύουν με το άρθρο 16 του ν. 3863/10 και τις καταστατικές διατάξεις των ασφαλιστικών φορέων, μόνο οι συνταξιούχοι που έχουν συνταξιοδοτηθεί με τις διατάξεις του ν. 612/77 και τις τροποποιήσεις αυτού.

Η εξαίρεση μόνο των ατόμων με αναπηρία που έχουν συνταξιοδοτηθεί με τις παραπάνω διατάξεις αποκλείει τους γονείς ατόμων με αναπηρία, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν το κόστος των πρόσθετων αναγκών που πηγάζουν από την αναπηρία του παιδιού τους.

Συνεπώς, ζητούμε οι διατάξεις του άρθρου 16 του ν. 3863/10, καθώς και οι καταστατικές διατάξεις των ασφαλιστικών οργανισμών που αφορούν στην αναστολή καταβολής συντάξεων σε συνταξιούχους που αναλαμβάνουν εργασία ή αυτο-απασχολούνται, να μην έχουν εφαρμογή και στους γονείς ατόμων με βαριές αναπηρίες και ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω και οι οποίοι έχουν με δικαστική απόφαση την κηδεμονία των τέκνων τους. 

Οι συμπληρώσεις-τροποποιήσεις των σχετικών διατάξεων των άρθρων 34, 37 και 44 του σχεδίου νόμου όπως σας τις παραθέσαμε πιο πάνω, θεωρούμε ότι είναι απόλυτα αναγκαίες ώστε οι ρυθμίσεις που προβλέπονται σε αυτές να είναι πραγματικά προς την κατεύθυνση που έχει ο όρος «ευνοϊκή ρύθμιση» και όχι να αποτελούν μια ακόμα «τιμωρία» των ήδη πολύ επιβαρυμένων γονέων και οικογενειών που έχουν παιδί με αναπηρία.

Κύριε Υπουργέ,

Επίσης, στα πλαίσια του υπό συζήτηση σχεδίου νόμου «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕΠΕ ΚΑΙ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ», θεωρούμε σκόπιμο να περιληφθούν και οι παρακάτω προτάσεις που αποτελούν πάγια και διαρκή αιτήματα των γονέων και οικογενειών των Ατόμων με Νοητική Αναπηρία, Αυτισμό, Σύνδρομο Down, Εγκεφαλική Παράλυση και Πολλαπλές Αναπηρίες:
 
·        Μεταφορά της σύνταξης του θανόντος γονέα στα ορφανά και από δύο γονείς τέκνα με αναπηρία (νοητική υστέρηση, αυτισμό, ψυχικές αναπηρίες, βαριές και πολλαπλές αναπηρίες) με ποσοστό αναπηρίας 67% και άνω, και όχι 80% , όπως ισχύει σήμερα (Ν. 3232/2004 Άρθρο 5, παρ. 5α). Με το ισχύον ποσοστό (80% και άνω) αποκλείεται ο μεγαλύτερος αριθμός των ατόμων με βαριές αναπηρίες και πολλαπλές αναπηρίες, αφού οι Υγειονομικές Επιτροπές έχουν κατά την εξέταση των ανωτέρω κατηγοριών παγιώσει το ποσοστό αναπηρίας στο 67% και άνω, και όχι στο 80%.
 
·        Επαναφορά των σημείων γ. και δ. της διάταξης του άρθρου 25 παρ. 3 του ν. 2084/1992, που  αφορά στους όρους και τις προϋποθέσεις μονιμοποίησης των συντάξεων αναπηρίας  των ασφαλισμένων από 1.1.1993. Η τροποποίηση αυτής της διάταξης, βάσει του άρθρου 8 του νέου συνταξιοδοτικού νόμου 3863/10, θέτει εξοντωτικούς όρους για τη μονιμοποίηση των συντάξεων αναπηρίας, διατηρώντας το σύστημα διαρκούς επανεξέτασης των συνταξιούχων με αναπηρία από τις Επιτροπές. Σύμφωνα με τη νέα διάταξη,  ένα άτομο με βαριά αναπηρία το οποίο συνταξιοδοτείται αποδεδειγμένα από νεαρή ηλικία για λόγους αναπηρίας, υπόκειται σε καθεστώς συνεχούς επανεξέτασής από τις επιτροπές (12 ή 20 έτη) μέχρι να συμπληρώσει το 55ο έτος.  Περαιτέρω. η ανωτέρω διάταξη θέτει προβλήματα στην εφαρμογή της παρ. 1 του άρθρου 16 του ν. 3846/2010 «Εγγυήσεις για την εργασιακή ασφάλεια και λοιπές διατάξεις» μέσω της οποίας καθορίζεται επ’ αόριστον η διάρκεια αναπηρίας ορισμένων βαριών κατηγοριών αναπηρίας, χωρίς να τίθεται όριο ηλικίας. Οι διατάξεις  του άρθρου 8 του ν. 3863/10 έρχονται σε σύγκρουση με το άρθρο 16 του ν. 3846/10. Βάσει του τελευταίου άρθρου άτομα με παραπληγία, τύφλωση και άλλες βαριές κατηγορίες αναπηρίας, οι οποίοι είναι κάτω των 55 ετών και έχουν περάσει επανειλημμένως της διαδικασία επαναξιολόγησης του βαθμού αναπηρίας τους ζητούν τη συνταξιοδότησή τους επ’ αόριστον. Οι διευθυντές όμως των ασφαλιστικών ταμείων κάνουν χρήση της νέας διάταξης του άρθρου 8 και δεν χορηγούν επ’ αόριστον τη σύνταξη. 

Ελπίζοντας ότι θα ανταποκριθείτε θετικά στις προαναφερθείσες προτάσεις μας, αναμένουμε την απάντησή σας και σας ευχαριστούμε θερμά εκ των προτέρων.

 

Με εκτίμηση

 Για την Εκτελεστική Επιτροπή
 
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                           Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

                                                                                  

                    ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΛΑΓΟΠΟΥΛΟΣ                                ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΥΜΒΑΙΟΣ

 

 

Επιστροφή


15/11/2017 1:29:25 μμ